Πέμπτη, Ιανουαρίου 04, 2007

Απαγχονισμοί και η αξία της ζωής στον 21ο αιώνα.

Ο Σαντάμ Χουσεΐν ήταν χωρίς αμφιβολία ένας από τους πιο στυγνούς δικτάτορες και δολοφόνους στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ήταν υπεύθυνος για τον θάνατο άνω των 2 εκατομμυρίων ανθρώπων, αφού μόνο τόσοι σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου Ιράκ-Ιράν.

Παρ' όλ' αυτά όμως, η εκτέλεσή του δια απαγχονισμού δείχνει για ακόμα μία φορά ότι δεν έχουμε κάνει καμία πρόοδο ως παγκόσμια κοινωνία. Τι ακριβώς φέρνει ο θάνατος με εκτέλεση αυτού του κτήνους, αν όχι την δικαιολογία για περισσότερους σκοτωμούς;

Ένα άλλο πράγμα που μου κάνει εντύπωση είναι οι διαφορετικές απόψεις περί αξίας της ζωής που ακούς από άτομα που δεν το περιμένεις ανάλογα με τις περιστάσεις. Οι ίδιοι "προοδευτικοί" που είναι υπέρμαχοι των αμβλώσεων (μεγάλο θέμα το ξέρω...) εμφανίζονται υπερευαίσθητοι στην περίπτωση του Σαντάμ. Για διευκρίνηση λέω ότι είμαι υπέρ της άμβλωσης μόνο σε ειδικές περιπτώσεις όπως αν κινδυνεύει η ζωή της μητέρας, ή υπάρχει θέμα βιασμού, ή η ηλικία της μητέρας είναι πολύ μικρή.

Αν κάποιος με ρωτήσει τώρα αν άξιζε τον θάνατο ο Σαντάμ, θα του έλεγα ναι, αλλά εγώ δεν τον εκτελώ. Και θεωρώ ότι η εκτέλεση όχι μόνο δεν είναι μέτρο παραδειγματισμού, αλλά δείχνει όπως είπα έλλειψη πολιτισμού.

Πιθανών όσο υπάρχει το είδος του Homo Sapience να υπάρχουν δολοφόνοι, αλλά αν ως κοινωνία αλλάξουμε την οπτική που βλέπει ως "δικαιολογημένους" κάποιους φόνους, ίσως να μειωθούν και οι "αδικαιολόγητοι".

Δεν είμαστε έτοιμοι ακόμα για αυτό όπως φαίνεται, δυστυχώς. Αλλά είναι τροφή για σκέψη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: