Πέμπτη, Νοεμβρίου 14, 2013

Ανεργία, απογοήτευση, κατάθλιψη, ανικανότητα και έλλειψη οράματος ή όνειρα, προσπάθεια, δημιουργία και παιδεία;

Ο πόνος του ανέργου είναι κάτι που πολλοί ίσως γνωρίζουν. Προσωπικά δεν μπορώ ούτε καν να τον φανταστώ καθώς είμαι από τους τυχερούς που είχαν πάντα δουλειά. Και πιθανό είναι να μην έχω προβλήματα αν δεν πάθω κάτι με την υγεία μου, λόγο της ειδικότητάς μου.

Παρατηρώντας όμως φίλους μου που είναι άνεργοι βλέπω μια συμπεριφορά κοινή σε όλους. Αυτή που προέρχεται από την κατάθλιψη. Οι περισσότεροι δεν ασχολούνται με τίποτα. Δεν νοιάζονται για τίποτα. Είναι μουδιασμένοι.

Αντίστοιχα, τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα έχει καταντήσει σκιά του προηγούμενου εαυτού της με την συνενοχή όλων μας. Χρησιμοποιήσαμε τα χρήματα που ερχόντουσαν στην Ελλάδα για να βολευτούμε, να αγοράσουμε αυτοκίνητα, ακίνητα και ακριβά "παιχνίδια". Μας δίνονται σίγουρα ευκαιρίες να δείξουμε την αγανάκτησή μας απέναντι στο σύστημα που μας έφερε εδώ, αλλά χωρίς να αναγνωρίζουμε ότι το ίδιο σύστημα δεν μπορεί να μας σώσει.

Αυτό όμως που με κάνει να είμαι απαισιόδοξος είναι το εξής: Είδατε ποτέ αυτό το ενάμιση εκατομμύριο ανέργους να βγαίνει στον δρόμο; Είδατε τους νέους να μαζεύονται κάπου και να απαιτούν να κάνει κάτι το κράτος για το 60% ανεργία σε αυτούς;

Από την άλλη, είδατε ποτέ τα ΜΜΕ να στηρίζουν τις αγωνίες τους μεταδίδοντας τα μηνύματά τους; Μα δεν πουλάει διαφημίσεις αυτό... Γιατί δεν έχουν να αγοράσουν οι άνεργοι... Δεν είναι η πελατεία τους!

Κανείς δεν μπορεί να πείσει τους ανέργους ότι το σύστημα αυτό μπορεί να αλλάξει. Κανείς δεν μπορεί να συγκινήσει τους νέους. Μόνο μίσος έχει μείνει ως κατακάθι από την διαδικασία διύλισης που έχουν περάσει...

Κανείς δεν μπορεί να πείσει ότι ξέρει τι να κάνει. Η Ελλάδα φαντάζει μικρή απέναντι στους δανειστές της και η Ευρώπη φαίνεται να μην ενδιαφέρεται. Οι πολιτικοί πράγματι δεν ενδιαφέρονται... Το έχουν αποδείξει με τις φανφάρες τους και την αναβλητικότητά τους. Με την προφανή τους ανικανότητα να καταλάβουν τι περνάει ο κόσμος έξω από τα σαλόνια τους. Με την επιλογή τους να ρίχνουν το φταίξιμο στους ξένους... είτε είναι οι Γερμανοί είτε οι Πακιστανοί.... Όμως η αλήθεια είναι ότι φταίνε μόνο οι πολιτικοί και εμείς που τους ψηφίζουμε.

Πως να πείσει κάποιος που ενδιαφέρεται μόνο για τα νούμερα; Πόσο θα είναι ο βασικός μισθός, πότε θα βγαίνουμε στην σύνταξη, πόσα θα χαλάμε για την υγεία, πόσους μαθητές θα έχουμε ανά τάξη... Όλη μας η ζωή έχει πέσει στο επίπεδο της πρόσθεσης και του κλάσματος που βγάζει ένα νούμερο σε ευρώ. Τίποτα περισσότερο.

Πως να πείσει ότι ενδιαφέρεται ο υπουργός που περηφανεύεται πως κάνει το καθήκον του απολύοντας εργαζόμενους των 350 ευρώ για να βρεθούν ακόμα 2 εκατομμύρια, ενώ αμέσως μετά πάει σε δείπνα των 500 ευρώ;

Πείτε μου σας παρακαλώ ποιος ο λόγος να ψηφίσει κάποιος για βουλευτή ένα πλουσιόπαιδο, γόνο πολιτικών που ποτέ του δεν δούλεψε; Επειδή είναι όνομα. Μόνο αυτό! Ψηφίζουμε όπως αγοράζουμε σαμπουάν. Η διαφορά είναι ότι αν το σαμπουάν μας μυρίζει άσχημα δεν το ξαναγοράζουμε. Αντίθετα οι πολιτικοί μας αγοράζουν... γιατί το χρήμα μυρίζει πάντα ωραία...

Η πεπατημένη δεν λειτουργεί. Οι ηγέτες έχουν πεθάνει. Το μόνο που μένει να αναρωτηθούμε είναι το τι κόσμο θέλουμε για τα παιδιά μας. Θέλουμε το καλύτερο για τα δικά μας μόνο και ας πάνε οι άλλοι να.... πνιγούν... ή ενδιαφερόμαστε για όλα τα παιδιά;

Λύση δεν είναι να είμαστε σκλάβοι ούτε στο χρήμα, ούτε στην δουλειά. Λύση είναι να είμαστε δημιουργικοί και να έχουμε παιδεία μαζί με γνώσεις (δεν είναι ίδια αυτά τα δύο). Λύση είναι να έχουμε αρετές όχι γιατί μας αποφέρουν χρήμα, αλλά γιατί μας φέρνουν ευτυχία. Λύση είναι να προσπαθούμε και όχι να τα παρατάμε. Να προσπαθούμε ακόμα και ενάντια στην πεπατημένη. Να έχουμε όνειρα που όχι μόνο δεν είναι προσγειωμένα αλλά που θα διευρύνουν περισσότερο τους ορίζοντές μας.

Θέλουμε μια τέτοια λύση όμως, ή θα πέσουμε πάλι στην σκέψη του συμβατικού μοντέλου που ζούμε εδώ και χιλιετίες ενώ γύρω μας τα πάντα μπορούν να αλλάξουν σχεδόν με το πάτημα ενός κουμπιού;

Για μένα η λύση περνάει από το να αναγνωρίσουμε στους πάντες το δικαίωμα συμμετοχής στην κοινωνία μας. Να τους δώσουμε τα βασικά εφόδια, όχι με ελεημοσύνες, αλλά αναγνωρίζοντας ότι όλοι έχουν ίσα δικαιώματα στην ζωή. Το τι κάνουν μετά, είναι δικό τους θέμα, αλλά το δικαίωμα πρέπει να αναγνωρίζεται.

Οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί. Μόνο κάτι... νούμερα το νομίζουν αυτό.

Δεν υπάρχουν σχόλια: