Δευτέρα, Ιουλίου 22, 2013

Μίσος, πάντα χωρίς αιτία...

Μου μιλάτε και στήριζα κάποτε την Ν.Δ.; Απαπαπαπα... έχω σχέση με φασίστες αφού η Ν.Δ. τώρα έχασε τους (πολλούς) ακροδεξιούς και πήγαν και έκαναν την Χ.Α. Δεν έχει σημασία τι έλεγα και πως έκρινα τις αποφάσεις των όλων κομμάτων (κυβέρνησης ή αντιπολίτευσης) ή τι προωθούσα. Σημασία έχει η ταμπέλα.

Μιλάω στον Βαξεβάνη και στον Παπαδημούλη ή ακόμα χειρότερα στον Πιτσιρίκο; Απαπαπαπαπα... είμαι αριστεριστής, κουκουλοφόρος και θέλω να βγει η Ελλάδα από την Ευρώπη και το Ευρώ. Δεν έχει καμία σημασία τι κριτική κάνω σε μία ανύπαρκτη αντιπολίτευση... και τι προτάσεις κάνω μέσω του πολιτικού κόμματος που έχω την τύχη να είμαι μέλος... Σημασία έχει η ταμπέλα.

Αυτό το μίσος έχει αρχίσει να χωρίζει τους Έλληνες πριν την εποχή του μνημονίου. Τώρα όμως έχει γίνει ιδιαίτερα έντονο. Φαίνεται να βγαίνει από τους πόρους μας, όχι σαν καθαρός ιδρώτας, αλλά σαν λίγδα. Αρκεί η κατηγορία "μιλάς" ή "μιλούσες" με αυτούς, τους άλλους για να σε φέρουν στον ίδιο δρόμο του μίσους.

Ε λοιπόν, δεν μισώ κανέναν. Λυπάμαι τα ανθρωπάκια που έχουν μόνο το μίσος μέσα τους, αλλά δεν νοιώθω το ίδιο για αυτούς. Εκνευρίζομαι, αλλά το ρίχνω στο χιούμορ και στην ειρωνεία, και όποιος καταλαβαίνει.

Προσέξτε τι κοινωνία έχουμε, που ο ένας θέλει κυριολεκτικά τον "ψόφο" του άλλου. Είτε γιατί είναι αλλόθρησκος, άθεος, μαύρος, κίτρινος, ομοφυλόφιλος...

Διαφωνούμε για κάτι και δεν μπορούμε να το δούμε λογικά και ήρεμα, αλλά πρέπει να κάνουμε πολέμους; Πρέπει να εκμεταλλευόμαστε τον δίπλα μας γιατί εμείς είμαστε οι σωστοί και εμείς ξέρουμε μόνο;

Αν περάσει όλων μας... δεν θα υπάρξει ούτε ένας άνθρωπος ζωντανός. Μήπως αυτό θέλουμε τελικά ως ανθρώπινο γένος;

Δεν υπάρχουν σχόλια: