Παρασκευή, Οκτωβρίου 26, 2012

Τα εργασιακά και η παγίδα...

Ποιο είναι το πραγματικό διακύβευμα αυτών των μέτρων που θέλουν να περάσουν για τα εργασιακά; Τι ακριβώς είναι αυτό που φοβούνται οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και στις τράπεζες και ΔΕΚΟ; Γιατί θα πρέπει να μας ενδιαφέρει αν κάποιος με υψηλό μισθό χάσει την θέση του και δεν πάρει την αποζημίωση που θα έπαιρνε μέχρι σήμερα;

Κατ' αρχήν να πούμε αυτό: Οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα όχι μόνο δεν επιβαρύνουν τον κρατικό κορβανά, αλλά τον γεμίζουν χρήματα. Όλος ο μισθός του ιδιωτικού τομέα πάει σχεδόν απευθείας στο δημόσιο μέσω της κατανάλωσης και των έμμεσων και άμεσων φόρων. Επίσης οι ασφαλιστικές εισφορές που είναι αναλογικές των μισθών προσθέτουν στην ρευστότητα των ταμείων. Οπότε το κράτος λογικά το συμφέρει να είναι ψηλότεροι οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα.

Τώρα όμως δεν κυβερνόμαστε από την λογική. Όπως έχει ήδη φανεί, για κάθε 1 ευρώ που αφαιρεί από την αγορά το κράτος μέσω τον διαφόρων περικοπών χάνεται 1,8 ευρώ από το ΑΕΠ. 

Τι θα συμβεί λοιπόν τώρα με τον νέα μέτρα; Θα διαμορφωθεί μια αγορά εργασίας όπου ο εργοδότης που σκέφτεται μόνο το άμεσο κέρδος και όχι την ανάπτυξη της επιχείρησής του, θα απολύει με μικρή προειδοποίηση τους εργαζόμενούς του, θα τους δίνει τμηματικά την αποζημίωση και εν τω μεταξύ θα προσλαμβάνει με βασικό μισθό είτε τους ίδιους είτε άλλους, χωρίς να αναγνωρίζονται πλέον τριετίες!

Αυτό, είτε το βλέπεις από την πλευρά της αριστεράς, είτε της φιλελεύθερης δεξιάς είναι καταστροφικό σενάριο. Μόνο βλάκες θα το στήριζαν ως μέτρο που μπορεί να πετύχει τους στόχους που υποτίθεται ότι κυνηγάμε. Γιατί θα μειωθεί απότομα και το ΑΕΠ και η ανεργία θα αυξηθεί και η κατανάλωση θα πέσει και τα ασφαλιστικά ταμεία θα έχουν πολύ λιγότερες εισπράξεις και φυσικά ούτε αστείο για παραπάνω έσοδα από φορολογία. Ακόμα και από το πρώτο ευρώ να φορολογήσουν, κανείς δεν θα έχει να πληρώσει. 

Υποτίθεται ότι αυτές οι μειώσεις εργατικού κόστους θα οδηγήσουν και σε μείωση τιμών σε υπηρεσία και προϊόντα. Αυτό όμως είναι υποθετικό και η πρακτική έχει αποδείξει ότι παρόλο που ήδη η μείωση είναι περίπου 25% στους μισθούς όλων μας, οι τιμές στην αγορά όχι μόνο δεν έχουν πέσει, αλλά σε μερικές περιπτώσεις έχουν ανέβει κιόλας!

Επίσης υποτίθεται ότι οι μειώσεις αυτές των μισθών θα οδηγήσουν σε ανάπτυξη την αγορά μέσω νέων προσλήψεων και αύξηση της απασχόλησης. Και πάλι πρακτικά αποδείχτηκε ότι συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Κανείς δεν έχει λεφτά για προσλήψεις. Και πως να έχει; Αφού οι πελάτες του δεν έχουν να τον πληρώσουν...

Στην ουσία βρισκόμαστε σε έναν φαύλο κύκλο μέτρων και διορθώσεων και μείωσης εισοδήματος που δεν έχει κανένα απολύτως νόημα....

Λογικά θα μου πείτε: "Και τι θα κάνουμε; Χρειαζόμαστε το δάνειο για να συνεχίσουμε να λειτουργούμε ως κράτος, διαφορετικά θα σταματήσουν όλα αύριο και δεν θα έχουμε ούτε γάλα στα ράφια. Τα ταμειακά διαθέσιμα φτάνουν μέχρι τις 16 Νοεμβρίου." 

Εδώ ερχόμαστε στην ουσία του πράγματος. 

1ον, από τον Μάρτιο ακούμε συνέχεια ότι τα ταμειακά διαθέσιμα φτάνουν για ένα μήνα ακόμα. Έχουν περάσει ήδη 6 μήνες και ακόμα έχουμε ταμειακά διαθέσιμα. Σίγουρα δεν είναι λόγο των μέτρων καθώς δεν έχουν υπάρξει μέτρα και όσα έχουν υπάρξει είτε δεν αποδίδουν είτε έχουν μειωμένη απόδοση. Οπότε ΠΩΣ γίνεται αυτό; 

2ον, υποτίθεται ότι τα μέτρα που παίρνουμε είναι για να δημιουργηθεί πρωτογενές πλεόνασμα και έτσι να μην χρειάζεται να δανειζόμαστε για την εκτέλεση του προϋπολογισμού, αλλά μόνο για την εξυπηρέτηση/αναχρηματοδότηση του χρέους και όσο γρηγορότερα το πετύχουμε τόσο γρηγορότερα θα βγούμε στις αγορές. Πάμε όμως προς τα κει; Αντιθέτως φαίνεται ότι απομακρυνόμαστε από τον στόχο αυτό μειώνοντας συνέχεια το ΑΕΠ και διογκώνοντας το χρέος. Η πτώση του πρωτογενούς ελλείμματος είναι... ελλειμματική. 

3ον, ακόμα και με αυτή και με την επόμενη δόση, όσο δεν κάνουμε πραγματικές μεταρρυθμίσεις, το πρόβλημά μας θα παραμένει. Για παράδειγμα, όσο δεν μειώνουμε την φοροδιαφυγή, αλλά απλά αυξάνουμε την φορολογία, δεν θα έχουμε πραγματική αύξηση εσόδων. Όσο δεν διώχνουμε τους επίορκους δημόσιους υπαλλήλους αμείβουμε και αυξάνουμε την διαφθορά.

Οπότε αυτές οι αλλαγές που γίνονται τώρα στα εργασιακά, όχι μόνο δεν βοηθάνε, αλλά δυσκολεύουν την κατάσταση. Και για να απαντήσω ευθέως, δεν τολμάνε να μην μας δώσουν την δόση ακόμα και χωρίς τα μέτρα αυτά. Και να μην μας την δώσουν, αν εφαρμόσουμε μέτρα που δημιουργούν πρωτογενές πλεόνασμα, δεν θα τα χρειαζόμαστε. Θα αναχρηματοδοτηθούμε μέσα σε λίγους μήνες από την αγορά. Και η επόμενη ερώτηση είναι: "Και μέχρι τότε;" Μέχρι τότε θα περάσουμε δύσκολα. Αλλά αυτό συμβαίνει ήδη και θα συμβεί έτσι κι αλλιώς σε χειρότερη κλίμακα. Το να κερδίζουμε χρόνο χωρίς να παίρνουμε κατάλληλα μέτρα δεν έχει κανένα νόημα. Νομίζετε ότι δεν υπάρχει στάση πληρωμών; 7 δις χρωστάει ήδη το κράτος στους ιδιώτες και δεν έχουν μπει στην διαδικασία να εξοφληθούν ενώ υποτίθεται θα ήταν το επόμενο ζήτημα αμέσως μετά τις εκλογές.

Οι υποτιθέμενες διαφωνίες τώρα της Τρόικας, είναι απόρροια του τι τους λέμε εμείς. Η Τρόικα δεν γνωρίζει την πραγματική κατάσταση και τα προβλήματα της χώρας. Βλέπει μόνο αριθμούς.

Δεν υπάρχει λοιπόν δίλημμα. Το δίλημμα είναι αν θα περάσουμε τα δύσκολα τώρα, ή σε 6 μήνες ή 1 χρόνο. Αν έβλεπα να λαμβάνονται μέτρα καταπολέμησης της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς, της σπατάλης, της γραφειοκρατίας, να αναπτύσσεται επιτέλους μεταναστευτική πολιτική, να γίνεται επιτάχυνση της δικαιοσύνης, ίσως να έλεγα ότι πρέπει να πάρουμε την δόση για να κερδίσουμε χρόνο. Τώρα; Κερδίζουμε χρόνο για πιο πράγμα;

Τελικά, φαίνεται πως δεν υπάρχει πολιτική βούληση να γίνουν τα αναγκαία ώστε να βγούμε από την κρίση και να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα. Βαπτίζουν "αναγκαία μέτρα" οτιδήποτε άλλο... 

Βασίλης Περαντζάκης,

Δεν υπάρχουν σχόλια: