Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 17, 2012

Τα του Καίσαρος... (μέρος 2ο)

Διαβάστε πρώτα το πρώτο μέρος του άρθρου.

Τι ακριβώς σημαίνει κατάργηση της σχέσης αυτής και διαχωρισμός Κράτους - Εκκλησίας;

Διαχωρισμός Κράτους - Εκκλησίας σημαίνει ότι παύει οποιαδήποτε σχέση; Όχι φυσικά.

Η Εκκλησία θα συνεχίσει να λειτουργεί μέσα στα πλαίσια του Ελληνικού κράτους. Θα είναι αυτοδιοικούμενη και θα έχει πλήρη έλεγχο των οικονομικών της. Μέχρι εκεί όμως. Δεν θα ορίζει το περιεχόμενο μαθημάτων στην παιδεία (εκτός της Εκκλησιαστικής για τους Ιερείς της) και δεν θα χρειάζεται οποιοδήποτε χαρτί για την διεκπεραίωση πράξεων που έχουν να κάνουν καθαρά με την σχέση του πολίτη με το κράτος. Επίσης θα απαλειφθούν όλες οι σχετικές αναφορές στο Σύνταγμα που δημιουργούν την στενή αυτή σχέση και θα γίνουν ανάλογα νομοθετήματα.

Διαχωρισμός Κράτους - Εκκλησίας σημαίνει ότι η περιουσία της Εκκλησίας θα υπόκειται στους ίδιους νόμους και κανόνες που υπόκεινται οι περιουσίες όλων των Νομικών Προσώπων Ιδιωτικού δικαίου ή Θρησκευτικών οργανισμών.

Διαχωρισμός Κράτους - Εκκλησίας σημαίνει ότι θα υπάρχει η ίδια υποχρέωση λειτουργίας των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων της με αυτά που ανήκουν σε άλλους φορείς.

Κατά καιρούς ακούμε διάφορα για την Εκκλησία είτε υπέρ είτε κατά της. Κατά, ότι έχει αμύθητη περιουσία, ότι δεν πληρώνει φόρους για τίποτα, ότι κλέβει περιουσίες και διάφορα άλλα. Υπέρ της, ότι αποτελεί ηθική πυξίδα, ότι κρατάει την συνοχή του Έθνους, ότι έχει τεράστιο φιλανθρωπικό έργο κ.λ.π. Αυτά όμως είναι γενικότητες και δεν μπορούν να παίξουν ρόλο στον διαχωρισμό. Ο διαχωρισμός είναι καθαρά νομικό θέμα. Όχι θρησκευτικό ή φιλοσοφικό. Επίσης δεν μπορεί να βασιστεί σε γενικότητες αλλά χρειάζεται ακριβή στοιχεία και ένα σύνολο από ενέργειες μέχρι να ολοκληρωθεί.

Όμως, ελάχιστοι άνθρωποι δεν θα αναγνώριζαν σήμερα τον πολιτιστικό ρόλο που έχει παίξει η Εκκλησία για τον Ελληνισμό. Έτσι θεωρώ ότι σε κάποια θέματα ο διαχωρισμός δεν πρέπει να τραυματίσει αυτήν την σχέση αλλά να την διδάξει ως ιστορική συνέχεια με τον ίδιο τρόπο που διδάσκεται η ιστορική μας συνέχεια με την αρχαιότητα. Για αυτό το λόγο, προσωπικά διαφωνώ για παράδειγμα στην πλήρη αποβολή του μαθήματος των θρησκευτικών και την αντικατάστασή του με την θρησκειολογία. Διαφωνώ όμως και με την διδασκαλία του όπως γινόταν μέχρι σήμερα.

Ήμουν νομίζω από τους τυχερούς που στο μάθημα των θρησκευτικών είχα και δάσκαλο και καθηγητή που μας έλεγαν ότι αν και οι ίδιοι ήταν Χριστιανοί, δεν θα έπρεπε να γίνουμε και εμείς μόνο και μόνο γιατί μας το δίδασκαν ή γιατί μας το έλεγαν οι γονείς μας. Μάλιστα σε κάθε διδαχή του δόγματος μας έλεγαν τι πιστεύουν άλλες θρησκείες και πως αναπτύχθηκε το δόγμα ή τι σχέση είχε με την βάση της θρησκείας, δηλαδή τις διδαχές του ίδιου του Χριστού. Διαχώριζαν τον μύθο και το δόγμα από το ιστορικό πρόσωπο και την ηθική από την θρησκεία.

Η ηθική δεν πηγάζει από το δόγμα. Οπότε δεν χρειάζεται η διδαχή του δόγματος για να υπάρχει ηθική. Η ηθική είναι κυρίως φιλοσοφία. Διαφορετικά ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης δεν θα ήταν γνωστοί για τις σχολές στην ηθική που δημιούργησαν.

Είναι ηθικό να διδάσκεται η Χριστιανική θρησκεία ως κομμάτι του πολιτισμού μας με τον ίδιο τρόπο που διδάσκεται ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης. Θα ήταν ανήθικο να σταματήσει αυτή η διδαχή τελείως.

Επιμέρους θέματα ηθικής τάξης που έχουν να κάνουν με την συμπεριφορά των ανθρώπων που απαρτίζουν την Εκκλησία της Ελλάδας (π.χ. πλουτισμός) είναι και αυτά θέματα νομικά και μπορούν να αντιμετωπιστούν αντίστοιχα, αλλά πάντα με στοιχεία. 

Στο επόμενο και τελευταίο μέρος του άρθρου θα αναφέρω τα πρακτικά βήματα που κατά την γνώμη μου πρέπει να γίνουν. Δεν θα είναι πλήρης η κάλυψη του θέματος αυτού και θα έχει σίγουρα λάθη και παραλείψεις, καθώς χρειάζεται ειδικές νομικές και άλλες γνώσεις που δεν έχω. Αλλά μια σφαιρική κάλυψη νομίζω μπορώ να κάνω. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: