Τρίτη, Δεκεμβρίου 28, 2010

Δύσκολες αποστολές: Φέρνοντας την ύφεση... (μέρος 1ο)

Πρόλογος

Προλογίζοντας, στο πρώτο μέρος του άρθρου αυτού, θα ήθελα να επισημάνω ότι αποτελεί (το άρθρο και όχι μόνον ο πρόλογος) πόνημα ωρίμου σκέψης από πλευράς μου και απερισκεψίας από πλευράς "κυβερνώντων". Δίχως την συνδρομή τους, ή μάλλον καλύτερα την έλλειψη οποιασδήποτε συνδρομής τους για την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης και επιβίωσης των Ελλήνων και των φιλοξενούμενων αυτών, αυτό το πόνημα δεν θα ήταν εφικτό.

Η ιστορική αναδρομή που θα διαβάσετε  δεν γίνεται για να ενημερωθείτε εσείς, αλλά για να συγκεντρώσω καλύτερα τις σκέψεις μου και να μην πλατειάζω.

Ο μικρός αυτός πρόλογος τελειώνει με τα λόγια του Μαρκ Τουέιν: "Φανταστείτε ότι είστε ηλίθιος. Τώρα, φανταστείτε ότι είστε και πολιτικός... Ω ζητώ συγνώμη, επαναλαμβάνομαι!!!"


Κεφάλαιο Πρώτο: Δημιουργώντας μια κατάσταση: Ο Σωτήρας.

Στην θεωρία, πράξη και θεωρία είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Πρακτικά όμως δεν είναι. 36 χρόνια μεταπολίτευσης το απέδειξαν τρανταχτά. Όλη μου η ζωή στην ουσία υπήρξε μέρος ενός πειράματος που δεν απέτυχε, όπως θα ήθελαν οι ηλίθιοι του Μαρκ Τουέιν να πιστεύουμε, αλλά πέτυχε απόλυτα. Δημιούργησε ένα κράτος εξαρτημένο πλήρως από την ελεημοσύνη αυτών που το προστατεύουν.

Φανταστείτε ένα κράτος που έχει βγει από μια επταετία απεχθούς χούντας. Ένα κράτος του οποίου οι υποδομές έχουν καταστραφεί τελείως. Ε αυτό το κράτος δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα του 1974. Η Ελλάδα μετά από μια επταετία "απεχθούς" χούντας είχε βγει δυνατότερη από ποτέ. Με σχεδόν μηδενική ανεργία, ηλεκτροδότηση και υδροδότηση ακόμα και στα ποιο απομακρυσμένα χωριά, με δρόμους που οδηγούν παντού, με μια βιομηχανία που παράγει και έναν στρατό που δεν αναλώνεται σε ασκήσεις, αλλά βοηθάει στην ανασυγκρότηση της χώρας.

Θα μου πείτε ξεκινάς με ύμνο στην χούντα των συνταγματαρχών; Δεν είναι ύμνος. Είναι η πραγματικότητα. Η χούντα επίσης σήμαινε κατάλυση της δημοκρατίας. Λογοκρισία. Διώξεις αντιφρονούντων. Η περίοδος μάλιστα που ανέλαβε η δεύτερη χούντα, αυτή του Ιωαννίδη, υπήρξε καταστροφική για τα εθνικά συμφέροντα της χώρας. Ήταν και η αρχή μιας κατάστασης που οδήγησε εδώ που βρισκόμαστε σήμερα.

Τα πράγματα χειροτέρεψαν όταν εμφανίστηκε ξαφνικά ο γιος του υπαίτιου της χούντας, ως "σοσιαλιστής" σωτήρας. Ως αντιαμερικανός. Ως ο άνθρωπος που ήταν ενάντια στα συνδικάτα της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ. Να τα θυμάστε αυτά.. πως εμφανίστηκε. Γιατί έχει να κάνει με την συνέχεια και έχει να κάνει και με την συνέπεια, αυτού και του υιού του.

Ο "σοσιαλιστής", λοιπόν, Ανδρέας Παπανδρέου, στην ουσία ένας φιλελεύθερος οικονομολόγος από την Αμερική, δεν θα είχε καμία θέση στην Ελληνική πολιτική σκηνή, ούτε θα μπορούσε να αποκτήσει δύναμη παίζοντας από τα δεξιά του Καραμανλή. Ο μόνος τρόπος να αλώσει την Ελληνική πολιτική σκηνή ήταν από αριστερά που δεν υπήρχαν στην ουσία ηγέτες εκτός από κάτι αναξιοπαθούντες κομμουνιστές που αναπολούσαν τα χρόνια της εξορίας και επαναλάμβαναν συνθήματα ήδη 70 ετών παλαιά. Αυτό το γνώριζε καλά ο Ανδρέας ή όποιος βρισκόταν τότε πίσω από τον επαναπατρισμό του.

Σιγά σιγά λοιπόν ο Ανδρέας φούσκωνε τα μυαλά των αριστερών με υποσχέσεις σοσιαλιστικού μεγαλείου. Άλωσε τους κεντρώους και κεντροαριστερούς. Κέρδισε τους εθνικοσοσιαλιστές και σοσιαλιστές που ήταν σκεπτικοί απέναντι στον παραπαίοντα, πλέον, κομμουνισμό φωνάζοντας "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο"...

Ο Καραμανλής βιαζόταν να εκσυγχρονίσει την χώρα γιατί γνώριζε ότι δεν έπρεπε να περιμένει. Έπρεπε να ισχυροποιήσει την θέση μας, κάνοντας συμμαχίες. Συμμετέχοντας ενεργά σε ευρωπαϊκούς και ατλαντικούς θεσμούς. Το "Ανήκομεν εις την δύσην" του Καραμανλή μιλούσε καθαρά για την δυτική σχολή σκέψης. Στην πραγματικότητα έβαζε τέρμα σε διχασμούς, γιατί η δυτική σκέψη δέχεται την διαφορετικότητα στις απόψεις σε αντίθεση με την απολυταρχική σκέψη του Σταλινισμού και της Κομμουνιστικής Κίνας. Προσωπική μου άποψη θα μου πείτε; Μπορεί... αλλά απαντήστε μου σε αυτό όσοι το νομίζετε: Αν είχαν κερδίσει τον εμφύλιο οι κομμουνιστές πιστεύετε θα είχαν νομιμοποιήσει κόμματα της δεξιάς;

Έκανε όμως ένα τραγικό λάθος ο Καραμανλής. Υποτίμησε τον αντίπαλο. Θεώρησε ότι τα διχαστικά συνθήματα ανήκουν στο παρελθόν. Ο Ανδρέας απέδειξε ότι το να διχάζεις σημαίνει να βασιλεύεις με το "Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά". Ο λαός ξεχνά εύκολα όπως φάνηκε αν υπόσχεσαι αρκετά και τα λες με.. ομοιοκαταληξία...

(συνεχίζεται)

Δεν υπάρχουν σχόλια: