Παρασκευή, Νοεμβρίου 21, 2008

Δεν μπαίνετε αν δεν βγούμε...

Αυτό φωνάζω κάθε φορά που βρίσκομαι στον ΗΣΑΠ ή στο Μετρό: "Δεν μπαίνετε αν δεν βγούμε". Και έτσι όπως είμαι 1.90 και 115 κιλά... το σκέφτονται πολύ να μην μου κάνουν την χάρη. Έλα όμως που δεν έχουν όλοι αυτό το παρουσιαστικό. Γιατί δηλαδή θα πρέπει αυτά τα ζώα απέξω να τα τρομάξεις για να καταλάβουν ότι η λογική λέει πως αν δεν βγουν πρώτα αυτοί που είναι μέσα, δεν θα είναι εύκολο για το τρένο να κάνει γρήγορα τις στάσεις του και θα ταλαιπωρηθούν όλοι;

Είναι τόσο απλό. Όταν έρχεται το τρένο περιμένετε στο πλάι στις πόρτες, και όταν βγούνε όλοι, μπείτε εσείς.

Χτες το πρωί έτυχα σε μια τέτοια περίπτωση, όπου δεν άφηναν δύο ανθρώπους με αναπηρικά καροτσάκια να βγουν πρώτοι από το τρένο. Επέμενε μια κυρία, τραβώντας μάλιστα το παιδί της, προφανώς για να του δείξει πως φέρονται τα ζώα, να μπει πρώτα εκείνη και μετά να βγουν οι δύο άνθρωποι με τα αναπηρικά. Η αποθέωση της αναισθησίας δηλαδή.

Δεν υπάρχουν σχόλια: